Cloud Computing · BACKUP

Kopia zapasowa dokumentacji medycznej: jak ją robić i testować, żeby przetrwać atak

Zespół SysOps Zdalny Admin·19 listopada 2026·15 min czytania

Kopia zapasowa dokumentacji medycznej przetrwa atak tylko wtedy, gdy co najmniej jeden jej egzemplarz jest poza zasięgiem kont administracyjnych placówki, czyli offline albo w postaci niezmienialnej, i gdy jej odtworzenie zostało sprawdzone w praktyce. Placówka musi też wiedzieć, co dokładnie kopiuje, jak często, ile trwa odtworzenie i kto ma do kopii dostęp.

Ten artykuł opisuje, jak zaprojektować, testować i przechowywać kopie tak, żeby kopia zapasowa dokumentacji medycznej spełniała wymagania przepisów i dawała się odtworzyć po zaszyfrowaniu systemów. Stan prawny na listopad 2026 r.; tekst ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Organizację pracy oddziałów w czasie przestoju omawiamy osobno w tekście o tym, jak przetrwać ransomware w szpitalu. Jeżeli szukasz wykonawcy, zobacz usługę backup danych.

Czy kopia zapasowa dokumentacji medycznej jest obowiązkowa?

W praktyce tak, choć przepisy o dokumentacji medycznej nie używają pojęcia „kopia zapasowa”: obowiązek wynika z wymogu zabezpieczenia dokumentacji przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą oraz zapewnienia do niej stałego dostępu. Rozporządzenie w sprawie dokumentacji medycznej uznaje dokumentację za zabezpieczoną, gdy jest ona dostępna wyłącznie dla osób uprawnionych i gdy stosowane są metody i środki ochrony o powszechnie uznawanej skuteczności (§ 1 ust. 4). Trudno wskazać inny środek, który chroni przed utratą danych tak jak regularna, sprawdzana kopia.

Przepis Czego wymaga Co to oznacza dla kopii
§ 1 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Udokumentowane procedury zabezpieczania dokumentacji i systemów, w tym procedury dostępu i przechowywania Pisemna procedura backupu: zakres, harmonogram, miejsca przechowywania, uprawnienia
§ 1 ust. 5 pkt 5 Bieżąca kontrola zabezpieczeń i okresowa ocena ich skuteczności Monitorowanie zadań kopii i testy odtwarzania z protokołem
§ 1 ust. 5 pkt 6 Plany przechowywania w długim czasie, w tym przenoszenie na nowe nośniki i do nowych formatów Plan retencji i migracji danych
§ 1 ust. 6 pkt 1 i 2 Integralność treści i metadanych, stały dostęp dla osób uprawnionych Weryfikacja integralności kopii, mierzony czas odtworzenia
§ 1 ust. 6 pkt 8 Eksport całości danych w sposób umożliwiający odtworzenie w innym systemie Eksport jako dodatkowa, niezależna od dostawcy droga odzyskania danych
§ 1 ust. 7 Warunki chroniące przed zniszczeniem, uszkodzeniem, utratą i dostępem osób nieupoważnionych, pozwalające korzystać z dokumentacji bez zbędnej zwłoki Kopia w innej lokalizacji, chroniona przed dostępem, możliwa do szybkiego odtworzenia
art. 24 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta Prowadzenie, przechowywanie i udostępnianie dokumentacji oraz ochrona danych Odpowiedzialność pozostaje po stronie placówki, także gdy kopię wykonuje dostawca
art. 8 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o KSC Plany ciągłości działania i odtworzenia działalności: wdrożone, udokumentowane, testowane Dotyczy podmiotów kluczowych i ważnych; kopia i test odtworzenia są częścią planu

Rozporządzenie obowiązuje każdy podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, od gabinetu po szpital wielospecjalistyczny. Ustawa o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (KSC) dotyczy tylko podmiotów kluczowych i ważnych, a o statusie decyduje głównie wielkość. Możesz to wstępnie sprawdzić w bezpłatnej ankiecie Kompas Regulacyjny. Dane o zdrowiu są szczególną kategorią danych osobowych (art. 9 RODO), a ich przetwarzanie musi spełniać wymagania art. 32 o bezpieczeństwie przetwarzania.

Ustawa o KSC wprost wymienia kopie w załączniku nr 4, przeznaczonym dla podmiotów ważnych będących podmiotami publicznymi w rozumieniu tej ustawy: wymaga kopii odseparowanych logicznie i fizycznie od danych przetwarzanych w systemach informacyjnych oraz testowania ich kompletności i możliwości odtworzenia (pkt 10 i 11). Szpitale objęte ustawą przez sektor ochrony zdrowia stosują art. 8, a to, czy załącznik dotyczy konkretnej placówki publicznej, trzeba potwierdzić indywidualnie.

Backup, replikacja, migawka i archiwizacja dokumentacji medycznej elektronicznej: czym się różnią?

To cztery różne mechanizmy i tylko backup daje pewność powrotu do stanu sprzed ataku. Ich mylenie kończy się tym, że placówka ma „kopie” w trzech miejscach i żadnej nie może użyć. Tabela obejmuje dodatkowo eksport danych w standardach, bo bywa traktowany jak kopia.

Mechanizm Do czego służy Czy chroni przed ransomware
Replikacja, klaster wysokiej dostępności Ciągłość pracy przy awarii sprzętu lub serwerowni Nie. Zaszyfrowane lub usunięte dane replikują się natychmiast
Migawka (snapshot) Szybki powrót o kilka godzin lub dni Tylko jeśli napastnik nie uzyskał dostępu do macierzy lub wirtualizacji
Backup Niezależny egzemplarz danych z historią wersji Tak, pod warunkiem odseparowania od środowiska produkcyjnego
Archiwum Przechowywanie dokumentacji zamkniętej przez cały wymagany okres, z zachowaniem czytelności Nie. Archiwum samo wymaga kopii zapasowej
Eksport w standardach (HL7, DICOM) Przeniesienie danych do innego systemu Częściowo, jako dodatkowa droga odzyskania treści

Klaster wysokiej dostępności i kopia zapasowa rozwiązują więc różne problemy. Różnicę między migawką a kopią opisaliśmy w tekście snapshot a pełnoprawna kopia zapasowa.

Co musi obejmować backup dokumentacji medycznej?

Backup dokumentacji medycznej musi obejmować wszystko, bez czego nie da się ani odczytać dokumentacji, ani uruchomić systemów, które ją prowadzą: bazy danych, repozytoria plików, usługi tożsamości i konfiguracje. Sama baza HIS odtworzona na pustym serwerze, bez konfiguracji aplikacji i interfejsów, nie pozwoli wydrukować ani jednej historii choroby.

Zasób Co kopiować Na co uważać
HIS Baza danych z logami transakcyjnymi, konfiguracja aplikacji, słowniki, szablony wydruków Kopia musi być spójna, wykonana mechanizmem silnika bazy lub agentem świadomym aplikacji
Repozytorium EDM Podpisane dokumenty, metadane, indeks Dokument bez indeksu jest nie do odnalezienia; zmieniony plik nie przejdzie weryfikacji podpisu
RIS/PACS Baza RIS, baza PACS, obrazy DICOM Duże wolumeny wymagają osobnego harmonogramu; baza i obrazy muszą być ze sobą zgodne
LIS Baza, konfiguracja analizatorów i interfejsów Bez mapowań badań wyniki nie trafią do właściwych zleceń
Integracje Konfiguracja kanałów wymiany między systemami Często pomijany element, odtwarzany potem z pamięci
Usługi tożsamości Kopia stanu kontrolerów domeny, DNS Odtworzenie katalogu wymaga osobnej, przećwiczonej procedury
Sieć i wirtualizacja Konfiguracje zapór, przełączników, hostów Eksport po każdej zmianie, przechowywany poza siecią produkcyjną
Certyfikaty i klucze Certyfikaty do komunikacji z systemami zewnętrznymi, klucze szyfrujące kopie Przechowywane osobno od danych, z kontrolą dostępu
Udziały plików Skany dokumentacji papierowej, zgody, załączniki Często leżą poza HIS i poza harmonogramem kopii
System kopii Katalog i konfiguracja zadań Bez katalogu odtwarzanie trwa wielokrotnie dłużej

Zakres ustala się, obchodząc pracownie, a nie przeglądając listę serwerów. Dokumentacja powstaje także tam, gdzie informatyk rzadko zagląda: na stacji przy aparacie USG, na dysku pracowni endoskopii zapisującej nagrania lokalnie, w programie do opisów uruchomionym na jednym komputerze. Każde takie miejsce trzeba włączyć do harmonogramu albo przenieść zapis na serwer. Wymagania wobec systemu EDM omawia artykuł o bezpieczeństwie EDM.

Jak zaprojektować kopie: zasada 3-2-1 z kopią offline lub niezmienialną

Punktem wyjścia jest zasada 3-2-1: trzy egzemplarze danych, na dwóch różnych rodzajach nośników lub systemów, z czego jeden poza lokalizacją podstawową. W placówce medycznej trzeba ją rozszerzyć o egzemplarz offline albo niezmienialny, którego nie da się usunąć ani nadpisać przed upływem ustalonego okresu, nawet z konta administratora. Podstawy opisujemy w poradniku o zasadzie 3-2-1.

Napastnik, który przejął konto administratora domeny, przed uruchomieniem szyfrowania szuka serwera kopii, usuwa zadania i kasuje repozytoria. Kopia dostępna z sieci produkcyjnej na tych samych poświadczeniach ginie razem z danymi.

Przykładowy układ dla szpitala

  • Egzemplarz 1: lokalne repozytorium kopii w serwerowni, przeznaczone do szybkiego odtwarzania pojedynczych systemów.
  • Egzemplarz 2: kopia w drugiej lokalizacji, na przykład w zewnętrznym centrum danych w ramach kolokacji serwerów, chroniąca przed pożarem, zalaniem i awarią zasilania.
  • Egzemplarz 3: kopia niezmienialna, na przykład w magazynie obiektowym z blokadą zapisu, takim jak S3 Storage, albo na nośnikach fizycznie odłączanych od sieci.

Zabezpieczenia samego systemu kopii

  • Serwer kopii działa poza domeną produkcyjną i ma własne konta z uwierzytelnianiem wieloskładnikowym.
  • Repozytoria znajdują się w wydzielonej strefie sieci. Serwer kopii sięga po dane do systemów produkcyjnych, a systemy produkcyjne nie mają dostępu do repozytorium.
  • Okres niezmienialności jest dłuższy niż czas, przez jaki napastnik może pozostawać w sieci niezauważony. Przyjmij ten czas z zapasem: w tygodniach, a nie w dniach.
  • Usunięcie kopii lub skrócenie retencji wymaga działania dwóch osób.
  • Usunięcie zadania, nieudana kopia i nietypowy wzrost ilości zmienionych danych wywołują alarm, który ktoś odbiera także w nocy.

Każdy wariant ma koszt. Niezmienialność zajmuje więcej przestrzeni, bo danych nie da się wcześniej zwolnić. Nośniki odłączane wymagają dyscypliny i osoby, która je wymienia. Kopię w zdalnej lokalizacji ogranicza przepustowość łącza: przesłanie archiwum obrazów o wielkości 40 TB łączem 1 Gb/s trwa niespełna cztery doby przy pełnym wykorzystaniu łącza, a w rzeczywistych warunkach dłużej. Dlatego duże archiwa PACS odtwarza się zwykle etapami, zaczynając od badań z ostatnich tygodni.

Jak często wykonywać kopie? RPO i RTO od strony backupu

Kopie wykonuje się tak często, żeby utrata danych między nimi nie przekraczała RPO ustalonego dla danego systemu, co dla baz HIS i LIS oznacza zwykle kopie logów transakcyjnych wiele razy w ciągu dnia, a nie jedną kopię nocną. RPO to maksymalny okres, z którego dane mogą przepaść. RTO to maksymalny czas przywrócenia systemu. Obie wartości wynikają z potrzeb procesów medycznych, a sposób ich ustalania z oddziałami opisujemy w artykule o ciągłości działania przy ransomware.

Wartości w tabeli są przykładami poglądowymi, a nie normami wynikającymi z przepisów. Każda placówka ustala je sama, na podstawie własnej analizy.

System Rodzaj kopii Przykładowa częstotliwość Przykładowe RPO
Baza HIS Pełna, różnicowa, logi transakcyjne Pełna co tydzień, różnicowa co noc, logi co 15–30 minut do 30 minut
Baza LIS Pełna i logi transakcyjne Pełna co noc, logi co 30 minut do 30 minut
Repozytorium EDM Przyrostowa na poziomie plików lub obiektów Co godzinę do 1 godziny
Obrazy PACS Przyrostowa, stale uzupełniana Co kilka godzin do 24 godzin, jeśli aparaty przechowują badania lokalnie
Maszyny wirtualne aplikacji Obraz całej maszyny Co noc do 24 godzin
Konfiguracje sieci Eksport konfiguracji Po każdej zmianie i raz w tygodniu ostatnia zmiana

Jedna kopia nocna oznacza, że po awarii o godzinie 15:00 trzeba odtworzyć z papieru i pamięci cały dzień zleceń, wyników i wypisów.

RTO od strony kopii nie da się zadeklarować, trzeba je zmierzyć. Składają się na nie przygotowanie serwera, przesłanie danych z repozytorium, odtworzenie logów, sprawdzenie spójności i uruchomienie aplikacji. Jeżeli pomiar pokazuje 20 godzin, a oddział potrzebuje systemu po ośmiu, placówka ma konkretną lukę do zamknięcia: szybsze repozytorium lokalne, odtwarzanie maszyny bezpośrednio z kopii albo serwer zapasowy utrzymywany w gotowości.

Jak testować odtwarzanie kopii i jak to udokumentować?

Test polega na faktycznym odtworzeniu danych do odizolowanego środowiska i sprawdzeniu przez użytkownika, że dokumentacja konkretnego pacjenta jest kompletna i czytelna, a jego zapisem jest protokół z datą, zakresem, czasem i wynikiem. Komunikat „zadanie zakończone powodzeniem” nie jest testem, bo mówi tylko, że dane zostały zapisane.

Przepisy nie podają częstotliwości testów. Rekomendujemy cztery poziomy:

  • Codziennie: automatyczna weryfikacja sum kontrolnych każdej kopii i przegląd raportu przez wyznaczoną osobę.
  • Co miesiąc: odtworzenie pojedynczych obiektów, na przykład jednego dokumentu z repozytorium EDM i jednego badania obrazowego.
  • Co kwartał: odtworzenie całej bazy jednego systemu krytycznego z uruchomieniem aplikacji.
  • Raz w roku: odtworzenie środowiska od zera w odizolowanej sieci, łącznie z usługami tożsamości.

Test kwartalny krok po kroku

  1. Wybierz system i punkt przywracania. Punkt wybiera osoba spoza zespołu, który wykonuje kopie.
  2. Przygotuj odizolowaną sieć bez połączenia z produkcją i internetem.
  3. Odtwórz dane i zapisz czas każdego etapu.
  4. Sprawdź spójność bazy narzędziami silnika bazy danych, uruchom aplikację i zaloguj się kontem testowym.
  5. Poproś użytkownika kluczowego o sprawdzenie kilku losowych pacjentów: historia choroby, wyniki, obrazy, poprawna weryfikacja podpisów elektronicznych.
  6. Porównaj łączny czas z RTO, a wiek odtworzonych danych z RPO.
  7. Sporządź protokół z działaniami naprawczymi, terminami i osobami odpowiedzialnymi. Przekaż go kierownikowi podmiotu lub osobie, której powierzył nadzór.
  8. Usuń środowisko testowe. Zawiera pełne dane pacjentów i podlega takiej samej ochronie jak system produkcyjny.

Co zawiera protokół

Protokół podaje datę, system, punkt przywracania, osoby wykonujące i weryfikujące, czas etapów, wynik weryfikacji, odchylenia od RTO i RPO oraz zalecenia. W podmiocie objętym ustawą o KSC jest częścią dokumentacji operacyjnej, czyli zapisów poświadczających wykonanie czynności (art. 10). W każdej placówce jest dowodem okresowej oceny skuteczności zabezpieczeń wymaganej przez § 1 ust. 5 pkt 5 rozporządzenia. O protokoły z testów pyta też audytor, co opisujemy w tekście o audycie bezpieczeństwa w podmiocie leczniczym.

Kto może mieć dostęp do kopii i jak je szyfrować?

Dostęp do kopii mogą mieć wyłącznie osoby upoważnione przez administratora danych, a egzemplarze opuszczające serwerownię powinny być zaszyfrowane, bo kopia zawiera pełną dokumentację wszystkich pacjentów. Ustawa o prawach pacjenta dopuszcza przetwarzanie danych z dokumentacji przez osoby wykonujące czynności związane z utrzymaniem systemu teleinformatycznego i zapewnieniem jego bezpieczeństwa na podstawie upoważnienia administratora danych, a osoby te są związane tajemnicą także po śmierci pacjenta (art. 24 ust. 2 i 3). Administrator kopii potrzebuje więc upoważnienia.

Jeżeli kopie wykonuje lub przechowuje firma zewnętrzna, potrzebna jest umowa powierzenia przetwarzania (art. 28 RODO). Jej realizacja nie może zakłócać udzielania świadczeń, w szczególności dostępu do dokumentacji bez zbędnej zwłoki, a po zakończeniu przetwarzania dane muszą wrócić do placówki (art. 24 ust. 5 i 7 ustawy o prawach pacjenta).

Szyfrowanie przenosi ryzyko z nośnika na klucz. Utrata klucza oznacza utratę kopii, dlatego:

  • klucze i hasła do repozytoriów są przechowywane oddzielnie od kopii, w menedżerze haseł z kontrolą dostępu, takim jak Bitwarden, oraz w zapieczętowanej kopercie w sejfie,
  • dostęp do klucza ma więcej niż jedna osoba, a jego użycie jest odnotowywane,
  • próbne odtworzenie raz w roku wykonuje się wyłącznie z użyciem egzemplarza klucza z sejfu,
  • każde odtworzenie danych pacjentów, także testowe, zostawia ślad: kto, kiedy, co i w jakim celu.

Uprawnienie do odtwarzania jest równie wrażliwe jak uprawnienie administratora HIS, bo pozwala odczytać dowolną dokumentację z pominięciem kontroli w aplikacji. Zasady nadawania i przeglądu takich uprawnień omawiamy w tekście o tym, kto ma dostęp do danych pacjenta.

Ile lat przechowywać kopie i dokumentację medyczną?

Dokumentację medyczną przechowuje się co do zasady 20 lat od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu (art. 29 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta), ale nie oznacza to, że każdą kopię zapasową trzeba trzymać 20 lat. Obowiązek dotyczy dokumentacji, a nie poszczególnych kopii: spełnia go system produkcyjny lub archiwum, w którym dokumentacja pozostaje dostępna przez cały ten okres. Kopie zapasowe chronią ten zasób, więc ich retencję ustala się według potrzeb odtwarzania.

Rodzaj dokumentacji Okres przechowywania (art. 29 ust. 1)
Dokumentacja medyczna, zasada ogólna 20 lat od końca roku, w którym dokonano ostatniego wpisu
Zgon pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia 30 lat od końca roku, w którym nastąpił zgon
Dane niezbędne do monitorowania losów krwi i jej składników 30 lat od końca roku, w którym dokonano ostatniego wpisu
Dokumentacja dzieci do ukończenia 2. roku życia 22 lata
Zdjęcia rentgenowskie przechowywane poza dokumentacją pacjenta 10 lat od końca roku, w którym wykonano zdjęcie
Skierowania na badania i zlecenia lekarza 5 lat od końca roku, w którym udzielono świadczenia; 2 lata od końca roku wystawienia skierowania, gdy świadczenia nie udzielono z powodu niezgłoszenia się pacjenta

Retencja kopii zapasowych

Typowy schemat to kopie dzienne przechowywane przez kilka tygodni, tygodniowe przez kilka miesięcy, miesięczne przez rok i roczne przez kilka lat. To przykład, a nie norma. Dłuższa historia przydaje się, gdy uszkodzenie danych wychodzi na jaw po miesiącach albo gdy napastnik był w sieci długo przed szyfrowaniem.

Po upływie okresu przechowywania dokumentację niszczy się w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta (art. 29 ust. 2). Stare kopie nadal ją zawierają, dopóki same nie wygasną, więc bardzo długa retencja kopii wydłuża faktyczny czas przechowywania danych. Sposób postępowania z danymi w kopiach po upływie okresu przechowywania wymaga indywidualnego potwierdzenia i opisania w procedurze uzgodnionej z inspektorem ochrony danych.

Przechowywanie w długim czasie i migracja formatów

W ciągu dwudziestu lat placówka kilka razy wymieni serwery i macierze, a często także sam system medyczny. Rozporządzenie wymaga planów przechowywania w długim czasie, w tym przenoszenia dokumentacji na nowe nośniki i do nowych formatów, jeżeli wymaga tego ciągłość dostępu (§ 1 ust. 5 pkt 6). Plan powinien odpowiadać na trzy pytania:

  • Co dzieje się z danymi przy zmianie systemu? Eksport całości danych w standardach, o których mowa w § 1 ust. 6 pkt 8, wykonuje się i sprawdza przed wyłączeniem starego systemu.
  • Jak długo stary system działa w trybie tylko do odczytu? Maszyna wirtualna z niewspieranym oprogramowaniem jest rozwiązaniem przejściowym.
  • Kto raz w roku otwiera najstarsze dokumenty i potwierdza, że są czytelne, a podpisy dają się zweryfikować? Sposób utrzymania weryfikowalności podpisów w długim czasie trzeba ustalić z dostawcą systemu.

Dokumentacja w chmurze lub w modelu SaaS: kto odpowiada za kopię?

Za ochronę dokumentacji odpowiada podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, także wtedy, gdy system działa u dostawcy, a dostawca odpowiada za to, co zapisano w umowie. Zdanie „dostawca robi kopie” nie zamyka tematu, dopóki placówka nie wie, jak często, gdzie i z jakim wynikiem testów. Podmioty kluczowe i ważne muszą dodatkowo uwzględnić bezpieczeństwo i ciągłość łańcucha dostaw usług ICT (art. 8 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o KSC).

Pytania do dostawcy systemu:

  • Jak często wykonywane są kopie i jak długo są przechowywane?
  • W jakiej lokalizacji znajdują się kopie i czy są odseparowane od środowiska produkcyjnego?
  • Kiedy ostatnio testowano odtworzenie i czy placówka może dostać wynik testu?
  • Jakie RTO i RPO gwarantuje umowa i co się dzieje, gdy nie zostaną dotrzymane?
  • Jak często i w jakim formacie placówka może pobrać eksport całości danych?
  • Jak i w jakim terminie dane zostaną przekazane po zakończeniu umowy lub zaprzestaniu działalności przez dostawcę?

Rozsądnym zabezpieczeniem jest własny, okresowy eksport danych przechowywany niezależnie od dostawcy. Wymaga miejsca, szyfrowania i regularnego sprawdzania, czy eksport da się otworzyć, ale uniezależnia placówkę od jednej firmy. Zapisy umowne opisujemy w artykule o tym, czego wymagać, gdy dostawca oprogramowania medycznego przetwarza dane placówki.

Typowe błędy i plan naprawczy

  • Serwer kopii należy do domeny produkcyjnej, a jego administrator loguje się tym samym kontem co do pozostałych serwerów.
  • Jedyną „kopią” jest replikacja na drugą macierz albo migawki na tej samej macierzy.
  • Kopiowana jest baza HIS, a konfiguracja integracji, certyfikaty i udziały ze skanami już nie.
  • Nikt nie odtwarzał całego systemu od wdrożenia, więc RTO jest liczbą z dokumentu przetargowego.
  • Klucz szyfrujący kopie jest zapisany wyłącznie na serwerze, który te kopie wykonuje.
  • Placówka nie wie, jakie kopie wykonuje dostawca systemu w chmurze.

W tym tygodniu sprawdź, czy istnieje egzemplarz kopii, którego nie da się usunąć z konta administratora domeny, i zapytaj o datę ostatniego pełnego odtworzenia bazy HIS. W tym kwartale spisz zakres kopii według tabeli zasobów, wynieś system kopii poza domenę, wykonaj pierwszy test kwartalny z protokołem i zadaj dostawcom pytania z listy powyżej. W ciągu roku przeprowadź pełne odtworzenie środowiska w odizolowanej sieci i zatwierdź plan przechowywania długoterminowego.

FAQ: najczęściej zadawane pytania

Jak często robić kopię zapasową dokumentacji medycznej?

Tak często, żeby utrata danych nie przekroczyła okresu, który placówka uznała za dopuszczalny dla danego systemu. Przepisy nie podają częstotliwości. W systemach, w których wpisy powstają przez cały dzień, sama kopia nocna oznacza ryzyko utraty całego dnia pracy, dlatego stosuje się dodatkowo kopie logów transakcyjnych w ciągu dnia.

Czy przepisy wymagają testowania kopii zapasowych w placówce medycznej?

Tak, choć nie zawsze wprost. Rozporządzenie w sprawie dokumentacji medycznej wymaga okresowej oceny skuteczności zabezpieczeń (§ 1 ust. 5 pkt 5), a ustawa o KSC wymaga od podmiotów kluczowych i ważnych testowania planów ciągłości działania i odtworzenia działalności. W praktyce jedynym sposobem wykazania skuteczności kopii jest udokumentowany test odtworzenia.

Czy kopia zapasowa dokumentacji medycznej może być w chmurze?

Przepisy omówione w tym artykule nie zakazują przechowywania kopii u zewnętrznego dostawcy. Wymagają umowy powierzenia przetwarzania, która nie zakłóca dostępu do dokumentacji, oraz zachowania tajemnicy przez dostawcę. Lokalizację danych i szczegółowe warunki trzeba potwierdzić indywidualnie przed podpisaniem umowy.

Ile lat przechowuje się elektroniczną dokumentację medyczną?

Co do zasady 20 lat od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Ustawa o prawach pacjenta przewiduje wyjątki, między innymi 30 lat przy zgonie na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia i 22 lata dla dokumentacji dzieci do ukończenia 2. roku życia. Art. 29 nie różnicuje tych okresów według postaci dokumentacji.

Czy backup wystarczy jako archiwizacja dokumentacji medycznej elektronicznej?

Nie. Backup służy do odtworzenia systemu po awarii i ma ograniczoną retencję, a archiwizacja zapewnia dostęp do dokumentacji przez cały wymagany okres, także po zmianie systemu i formatów. Archiwum potrzebuje własnej kopii zapasowej.

Czy mały gabinet musi robić backup dokumentacji medycznej?

Tak. Wymóg zabezpieczenia dokumentacji przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą dotyczy każdego podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, niezależnie od wielkości. Gabinet zwykle nie podlega ustawie o KSC, ale rozporządzenie w sprawie dokumentacji medycznej i RODO stosuje w całości. Jeżeli korzysta z programu w chmurze, powinien wiedzieć, jakie kopie wykonuje dostawca.

Jak możemy pomóc

Zdalny Admin projektuje i prowadzi kopie zapasowe dla placówek medycznych: inwentaryzujemy miejsca powstawania dokumentacji, wdrażamy kopie zapasowe przechowywane w polskim centrum danych, wykonujemy testy odtworzenia z protokołem i przygotowujemy procedury wymagane przez przepisy. Zakres i sposób realizacji opisuje usługa backup danych. Wycena indywidualna.

Jeżeli nie masz pewności, czy obecne kopie przetrwałyby atak, napisz do nas. Zaczniemy od przeglądu konfiguracji i jednego próbnego odtworzenia.