Bezpieczeństwo IT · DOSTĘPY

Kto ma dostęp do danych pacjenta? Uprawnienia, MFA i rozliczalność w systemie szpitalnym

Zespół bezpieczeństwa Zdalny Admin·19 listopada 2026·14 min czytania

Dostęp do danych pacjenta w szpitalu mają osoby wykonujące zawód medyczny oraz, na podstawie upoważnienia administratora danych, personel pomocniczy i osoby utrzymujące system. W systemie szpitalnym oznacza to imienne konto dla każdej z tych osób, uprawnienia wynikające z roli, logowanie wieloskładnikowe tam, gdzie ryzyko jest największe, oraz logi, z których da się odczytać, kto, kiedy i po co otworzył dokumentację.

Artykuł opisuje, jak zorganizować dostęp do danych pacjenta w systemach HIS, LIS, RIS/PACS i w repozytorium EDM: od upoważnień, przez model ról i konta współdzielone, po dostęp awaryjny, zdalny serwis dostawcy i przeglądy logów. Stan prawny na listopad 2026 r.; tekst ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Jeżeli szpital nie ma osoby, która prowadzi ten obszar na co dzień, może go przejąć zewnętrzny szef bezpieczeństwa (vCISO).

Kto zgodnie z prawem ma dostęp do danych pacjenta w szpitalu?

Do przetwarzania danych z dokumentacji medycznej uprawnione są dwie grupy: osoby wykonujące zawód medyczny oraz inne osoby wykonujące czynności pomocnicze przy udzielaniu świadczeń albo czynności związane z utrzymaniem systemu teleinformatycznego i zapewnieniem jego bezpieczeństwa, przy czym ta druga grupa działa na podstawie upoważnienia administratora danych. Tak stanowi art. 24 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Osoby z drugiej grupy są związane tajemnicą, także po śmierci pacjenta (art. 24 ust. 3).

Sama przynależność do grupy nie oznacza dostępu do wszystkiego. Trzy przepisy zawężają zakres:

  • Rozporządzenie w sprawie dokumentacji medycznej uznaje dokumentację za zabezpieczoną, gdy w sposób ciągły jest dostępna wyłącznie dla osób uprawnionych (§ 1 ust. 4 pkt 1), wymaga udokumentowanych procedur dostępu (§ 1 ust. 5 pkt 2), a od systemu oczekuje ochrony przed dostępem osób nieuprawnionych oraz identyfikacji osoby dokonującej wpisu lub zmiany i czasu tej czynności (§ 1 ust. 6 pkt 2–4).
  • Ustawa o systemie informacji w ochronie zdrowia wiąże dostęp do danych w systemie usługodawcy i w SIM z konkretną relacją: ma go między innymi pracownik medyczny, który wytworzył dokumentację, oraz pracownik medyczny wykonujący zawód u tego samego usługodawcy, jeżeli jest to niezbędne do prowadzenia diagnostyki, zapewnienia ciągłości leczenia lub rozliczenia świadczeń (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2). Poza przypadkami wymienionymi w art. 35 ust. 1 udostępnienie następuje za zgodą pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego (art. 35 ust. 1a).
  • RODO wymaga środków technicznych i organizacyjnych odpowiednich do ryzyka (art. 32), a dane o zdrowiu należą do szczególnych kategorii (art. 9).

Praktyczny wniosek: lekarz z oddziału kardiologii jest osobą uprawnioną, ale trudno wskazać podstawę, by przeglądał kartę pacjentki oddziału ginekologii, której nie leczy i nie konsultuje. System powinien odzwierciedlać to ustawieniami, a nie opierać się wyłącznie na zaufaniu.

Jak wygląda upoważnienie do przetwarzania danych medycznych i kto je nadaje?

Upoważnienie nadaje administrator danych, czyli szpital reprezentowany przez kierownika lub osobę, której kierownik to zadanie powierzył, i dotyczy ono każdej osoby spoza zawodów medycznych, która ma kontakt z dokumentacją. W praktyce są to rejestratorki, sekretarki medyczne, pracownicy rozliczeń i statystyki, informatycy oraz serwisanci dostawców. Przepis nie narzuca wzoru dokumentu, dlatego jego treść trzeba ustalić samodzielnie.

Dobre upoważnienie zawiera:

  • imię, nazwisko i stanowisko lub rolę osoby;
  • zakres: które systemy i jakie czynności (odczyt, wpis, eksport, administracja);
  • datę nadania oraz okres ważności albo warunek wygaśnięcia, na przykład koniec umowy;
  • zobowiązanie do zachowania tajemnicy z informacją, że obowiązuje ono także po zakończeniu pracy;
  • numer w ewidencji upoważnień.

Najczęstszy błąd polega na tym, że upoważnienie i konto w systemie żyją osobno. Dział kadr przechowuje podpisany dokument z zakresem „rejestracja”, a konto tej samej osoby ma po trzech latach uprawnienia zebrane z czterech stanowisk. Rozwiązaniem jest jedna ewidencja, w której każdemu upoważnieniu odpowiada konkretna rola w systemie, a zmiana roli wymaga zmiany upoważnienia. Osoby wykonujące zawód medyczny są uprawnione na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1, bez upoważnienia z pkt 2, ale ich konta podlegają tym samym zasadom nadawania i odbierania dostępu.

Dostęp do dokumentacji medycznej: uprawnienia według ról

Model ról polega na tym, że uprawnienia przypisuje się do stanowiska i jednostki organizacyjnej, a nie do osoby. Nowy pracownik dostaje rolę, a nie kopię konta kolegi. Poniższa tabela jest punktem wyjścia, który trzeba dopasować do struktury szpitala i możliwości systemu.

Rola Typowy zakres dostępu Podstawa i uwagi
Lekarz oddziału Pełna dokumentacja pacjentów własnego oddziału, odczyt i wpis Zawód medyczny. Pacjenci innych oddziałów przez zlecenie konsultacji lub tryb awaryjny.
Lekarz dyżurny, SOR, izba przyjęć Pacjenci przyjmowani oraz oddziały objęte dyżurem Zawód medyczny. Szerszy zakres ograniczony do czasu dyżuru.
Pielęgniarka, położna Dokumentacja pacjentów oddziału, zlecenia, karty obserwacji Zawód medyczny. Zakres wpisów zgodny z kompetencjami.
Personel laboratorium i pracowni obrazowej Zlecenia i wyniki w LIS lub RIS/PACS, dane niezbędne do badania Zawód medyczny albo upoważnienie, zależnie od stanowiska.
Rejestracja, sekretarka medyczna Dane identyfikacyjne, terminy, skierowania, dokumenty przygotowywane dla lekarza Upoważnienie administratora. Bez wglądu w dokumentację oddziałów, których nie obsługuje.
Rozliczenia, statystyka medyczna Dane potrzebne do rozliczenia świadczeń i sprawozdawczości Upoważnienie administratora. Eksporty rejestrowane.
Administrator systemu Dostęp techniczny do serwerów, baz i konfiguracji Upoważnienie w zakresie utrzymania i bezpieczeństwa. Osobne konto uprzywilejowane, sesje rejestrowane.
Serwis dostawcy Czasowy, w zakresie zgłoszenia Upoważnienie i umowa powierzenia. Dostawca związany tajemnicą (art. 24 ust. 6).
Student, osoba kształcąca się w zawodzie medycznym Odczyt w zakresie zajęć Wyłącznie w zakresie niezbędnym do celów dydaktycznych (art. 26 ust. 3a ustawy o prawach pacjenta). Konto imienne.

Trzy zasady porządkują resztę. Po pierwsze, najmniejsze potrzebne uprawnienia: rola zawiera to, czego stanowisko wymaga codziennie, a rzadkie potrzeby obsługuje tryb awaryjny lub wniosek. Po drugie, rozdzielenie obowiązków: osoba, która nadaje uprawnienia, nie zatwierdza własnych wniosków, a administrator nie pracuje na co dzień na koncie uprzywilejowanym. Po trzecie, właściciel roli: za zawartość roli „pielęgniarka oddziału wewnętrznego” odpowiada pielęgniarka oddziałowa lub naczelna, a nie informatyk, który tylko wprowadza zmianę.

Dlaczego konta współdzielone są problemem i jak z nich wyjść?

Konto współdzielone uniemożliwia ustalenie, kto dokonał wpisu lub zmiany, a właśnie tego wymaga od systemu § 1 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia w sprawie dokumentacji medycznej. Login „oddzial3” albo „dyzurka” powstaje z wygody: na stanowisku pielęgniarskim pracuje w ciągu doby kilkanaście osób i nikt nie chce co kilka minut wpisywać długiego hasła. Skutki widać dopiero przy sporze o treść wpisu, skardze pacjenta albo analizie incydentu, kiedy log wskazuje stanowisko, a nie człowieka. Hasła do takiego konta zwykle nie zmienia się po odejściu pracownika, więc krąg osób, które je znają, tylko rośnie.

Wyjście ze wspólnych kont rzadko udaje się samym zakazem. Sprawdza się kolejność:

  1. Spis. Wyciągnij z systemów listę kont, które nie są przypisane do osoby, i ustal, kto z nich korzysta.
  2. Szybkie logowanie. Zanim wyłączysz konto wspólne, daj personelowi sposób logowania, który trwa dwie sekundy: kartę zbliżeniową z kodem PIN i szybkie przełączanie użytkownika na współdzielonej stacji.
  3. Krótka sesja. Ustaw automatyczną blokadę po krótkiej bezczynności, żeby kolejna osoba nie pracowała w sesji poprzedniej.
  4. Pilotaż na jednym oddziale. Po dwóch tygodniach zbierz uwagi i popraw ustawienia, zanim obejmiesz zmianą cały szpital.
  5. Wyłączenie kont wspólnych z datą ogłoszoną wcześniej i z dyżurem informatyka w pierwszych dniach.
  6. Konta techniczne. Konta urządzeń i integracji, których nie da się przypisać do osoby, opisz w ewidencji, wskaż opiekuna, a hasła przechowuj w menedżerze haseł z rejestrem pobrań.

MFA w szpitalu: gdzie logowanie wieloskładnikowe jest konieczne, a gdzie przeszkadza?

Logowanie wieloskładnikowe jest potrzebne wszędzie tam, gdzie do systemu można dostać się spoza budynku lub z uprawnieniami administratora, a na stanowiskach klinicznych powinno przybrać formę, która nie opóźnia pracy przy pacjencie. Samo hasło przestaje chronić w chwili, gdy wycieknie lub zostanie wyłudzone, a to zdarza się często: według danych CSIRT CeZ przedstawionych 1 października 2026 r. wśród incydentów obsłużonych w sektorze ochrony zdrowia w 2025 r. było 580 oszustw komputerowych, w tym phishingu, oraz 148 wycieków poświadczeń.

Szpital będący podmiotem kluczowym lub ważnym ma też obowiązek wprost: znowelizowana ustawa o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (KSC) wymaga stosowania bezpiecznych środków komunikacji elektronicznej uwzględniających uwierzytelnianie wieloskładnikowe w stosownych przypadkach (art. 8 ust. 1 pkt 2 lit. l) oraz polityk kontroli dostępu (lit. n). Ustawa nie wymienia tych przypadków, więc szpital wskazuje je sam na podstawie szacowania ryzyka i zapisuje w polityce. Podmioty, które spełniały kryteria 3 kwietnia 2026 r., mają na wdrożenie obowiązków czas do 3 kwietnia 2027 r. Nie każdy szpital podlega ustawie; status wstępnie sprawdzisz w ankiecie Kompas Regulacyjny.

Sytuacja Drugi składnik Zalecany sposób
VPN i zdalny dostęp personelu Zawsze Aplikacja uwierzytelniająca lub klucz sprzętowy
Zdalny dostęp dostawcy Zawsze Konto imienne, klucz lub aplikacja, połączenie przez stację pośrednią
Konta administratorów domeny, HIS, wirtualizacji i kopii zapasowych Zawsze Klucz sprzętowy, osobne konto do administracji
Poczta i inne usługi dostępne z internetu Zawsze Aplikacja uwierzytelniająca
Stacja na oddziale w sieci wewnętrznej Tak, w wygodnej formie Karta zbliżeniowa i PIN, szybkie przełączanie użytkownika
Blok operacyjny, OIT, SOR Według oceny ryzyka Karta zbliżeniowa, krótka sesja, kontrola fizycznego wejścia do strefy i wzmożony przegląd logów

Kody SMS są lepsze niż brak drugiego składnika, ale zależą od zasięgu i prywatnych telefonów, czego na bloku operacyjnym lepiej unikać. Przed wdrożeniem trzeba też zaplanować, co robi lekarz, który zostawił kartę w domu: procedura wydania karty zastępczej na dyżurze powinna trwać kilka minut i zostawiać ślad. Przykład wdrożenia zdalnego dostępu z drugim składnikiem opisuje nasza realizacja „Wdrożenie NIS2 w sieci 30 placówek medycznych: SOC 24/7, szyfrowanie danych i VPN z MFA dla 72 lekarzy”.

Zatrudnienie, zmiana oddziału, odejście: cykl życia konta

Większość nadmiarowych uprawnień powstaje przy zmianach kadrowych, a nie przy zakładaniu konta. Pielęgniarka przechodzi z chirurgii na kardiologię i zachowuje obie role. Lekarz kontraktowy kończy współpracę, a jego konto działa jeszcze pół roku, bo nikt nie zawiadomił działu IT. Proces trzeba spiąć z kadrami i z osobami, które zawierają umowy kontraktowe.

  1. Przyjęcie. Kadry lub kierownik komórki składają wniosek ze wskazaniem roli. Konto powstaje przed pierwszym dniem pracy, a osoba spoza zawodów medycznych podpisuje upoważnienie przed pierwszym logowaniem.
  2. Zmiana stanowiska lub oddziału. Nowa rola zastępuje starą tego samego dnia. Jeśli potrzebny jest okres przejściowy, ma datę końcową wpisaną w systemie.
  3. Długa nieobecność. Konto osoby, która nie wykonuje obowiązków, zostaje zawieszone i przywrócone po powrocie.
  4. Odejście. Konto jest blokowane w ostatnim dniu pracy, razem z VPN, pocztą, kartą zbliżeniową i dostępami w systemach zewnętrznych. Upoważnienie zostaje oznaczone w ewidencji jako wygasłe.
  5. Osoby spoza listy płac. Lekarze kontraktowi, rezydenci, studenci i pracownicy firm zewnętrznych dostają konta z datą ważności, którą przedłuża opiekun po stronie szpitala.

Punktem odniesienia mogą być wymagania, które ustawa o KSC stawia podmiotom ważnym będącym podmiotami publicznymi w rozumieniu tej ustawy (załącznik nr 4): minimalne uprawnienia niezbędne do realizacji zadań, bezzwłoczne cofanie uprawnień po ustaniu podstawy dostępu, zawieszanie ich, gdy obowiązki nie są wykonywane co najmniej przez miesiąc, oraz zmiana zakresu przy zmianie zadań. Szpitale objęte ustawą przez sektor ochrony zdrowia stosują art. 8, ale te cztery reguły dobrze opisują to, czego audytor będzie szukał w każdym systemie.

Dostęp awaryjny („break-glass”): jak nie zablokować lekarza w nagłej sytuacji?

Dostęp awaryjny to celowo przewidziana ścieżka, która pozwala lekarzowi otworzyć dokumentację pacjenta spoza własnego zakresu po podaniu powodu, bez czekania na administratora. Im ściślej ustawione role, tym bardziej jest potrzebna, bo system nie może opóźniać leczenia. Ustawa o systemie informacji w ochronie zdrowia przewiduje, że w sytuacji zagrożenia życia dostęp do danych pacjenta ma każdy pracownik medyczny (art. 35 ust. 1 pkt 4).

Dobrze zaprojektowany tryb awaryjny ma pięć cech:

  • uruchamia go sam użytkownik z własnego imiennego konta, jednym przyciskiem;
  • wymaga wybrania lub wpisania powodu;
  • daje dostęp do jednego pacjenta i wygasa po określonym czasie;
  • natychmiast zawiadamia wyznaczoną osobę, na przykład ordynatora i inspektora ochrony danych;
  • każde użycie jest przeglądane w ustalonym terminie, a wynik przeglądu zapisywany.

Dwa sygnały wymagają reakcji. Jeżeli tryb awaryjny jest używany codziennie na tym samym oddziale, role są ustawione za wąsko i należy je poprawić. Jeżeli nie jest używany nigdy, personel prawdopodobnie obchodzi ograniczenia w inny sposób, zwykle pożyczając cudze konto.

Zdalny dostęp dostawcy i konta uprzywilejowane

Serwisant producenta systemu szpitalnego widzi często więcej niż ordynator, a szpital wie o jego pracy najmniej. Osoby zajmujące się utrzymaniem systemu przetwarzają dane na podstawie upoważnienia administratora (art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o prawach pacjenta), dostawca jako podmiot przetwarzający jest związany tajemnicą (art. 24 ust. 6), a realizacja umowy powierzenia nie może zakłócać dostępu do dokumentacji (art. 24 ust. 5). CSIRT CeZ przygotował zalecenia bezpieczeństwa dla dostawców rozwiązań IT dla ochrony zdrowia, które obejmują między innymi zarządzanie dostępami.

Minimalny zestaw zasad dla dostępu serwisowego:

  • imienne konta serwisantów zamiast jednego konta „serwis”, z listą osób aktualizowaną przez dostawcę;
  • połączenie wyłącznie przez VPN szpitala z drugim składnikiem i przez stację pośrednią, bez stałych tuneli i narzędzi zdalnego pulpitu instalowanych doraźnie;
  • dostęp włączany na czas zgłoszenia i wyłączany po jego zamknięciu;
  • rejestrowanie sesji uprzywilejowanych, a przy pracach na bazie produkcyjnej także ich nagrywanie;
  • zakaz kopiowania danych produkcyjnych do środowisk testowych dostawcy bez zgody szpitala i anonimizacji.

Te same reguły dotyczą własnych administratorów: osobne konto do administracji, drugi składnik, brak poczty i przeglądarki na koncie uprzywilejowanym. Jak zapisać zasady dostępu w kontrakcie, wyjaśniamy w artykule o tym, czego wymagać od dostawcy oprogramowania medycznego.

Rozliczalność: jakie logi zbierać i jak je przeglądać?

Rozliczalność oznacza, że każdą czynność na danych pacjenta można przypisać do konkretnej osoby i czasu, dlatego logi powinny obejmować zarówno wpisy i zmiany, jak i sam odczyt dokumentacji. Rozporządzenie wymaga identyfikacji osoby dokonującej wpisu lub zmiany, zakresu zmiany oraz czasu (§ 1 ust. 6 pkt 3 i 4). Rejestrowanie odczytu wynika z oceny ryzyka: bez niego nie da się wykryć zaglądania do kart znajomych, współpracowników czy osób publicznych. Znaczenie tego zapisu wzrośnie wraz z europejską przestrzenią danych o zdrowiu, w której pacjent ma mieć prawo sprawdzić, kto uzyskał dostęp do jego danych; główne części rozporządzenia EHDS mają być stosowane od marca 2029 r., a polskie rozwiązania wykonawcze dopiero powstają. Szerzej piszemy o tym w tekście EHDS: co to jest.

Co rejestrować:

  • logowania udane i nieudane, z adresem stacji i sposobem uwierzytelnienia;
  • otwarcie dokumentacji pacjenta, wydruk, eksport i udostępnienie na zewnątrz;
  • wpisy i zmiany wraz z poprzednią wartością;
  • użycie trybu awaryjnego i podany powód;
  • nadanie, zmianę i odebranie uprawnień oraz czynności administratorów na serwerach i bazach.

Logi, których nikt nie czyta, nie chronią przed niczym. Realny do utrzymania rytm to: codzienne automatyczne alerty (seria nieudanych logowań, logowanie z zagranicy, masowe otwieranie kart, eksport dużej liczby rekordów), comiesięczny przegląd użyć trybu awaryjnego i wyrywkowa kontrola dostępów do wybranych kart, kwartalny przegląd uprawnień przez właścicieli ról. Logi powinny trafiać poza system, który je wytwarza, tak aby administrator tego systemu nie mógł ich zmienić; służy do tego SIEM, a całodobową reakcję na alerty zapewnia SOC 24/7. Okresu przechowywania logów przepisy przytoczone w tym artykule nie określają, dlatego należy go ustalić w polityce na podstawie oceny ryzyka i potwierdzić z inspektorem ochrony danych. Źródła logów w szpitalu omawiamy w artykule SOC dla szpitala, a wymagania wobec samego systemu dokumentacji w tekście o bezpieczeństwie EDM.

Plan na 90 dni: od spisu kont do pierwszego przeglądu

Dni 1–30. Spis kont we wszystkich systemach z danymi pacjentów i porównanie go z listą zatrudnionych oraz współpracujących. Blokada kont osób, które odeszły. Drugi składnik na VPN, poczcie i kontach administratorów. Lista dostawców z dostępem zdalnym.

Dni 31–60. Katalog ról uzgodniony z ordynatorami i pielęgniarkami oddziałowymi. Jedna ewidencja upoważnień powiązana z rolami. Procedura przyjęcia, zmiany i odejścia podpisana przez kadry i IT. Pilotaż szybkiego logowania na jednym oddziale.

Dni 61–90. Wyłączenie kont współdzielonych na oddziałach objętych pilotażem. Uruchomienie trybu awaryjnego z powiadomieniami. Przekierowanie logów do centralnego systemu i pierwsze alerty. Pierwszy kwartalny przegląd uprawnień zakończony protokołem dla kierownika.

W szpitalu objętym ustawą o KSC za wykonanie obowiązków odpowiada kierownik podmiotu, także wtedy, gdy powierzył zadania innej osobie (art. 8c), dlatego protokół z przeglądu powinien trafiać na jego biurko. Mniejsze placówki mogą zastosować ten sam plan w skróconej formie; typowe uchybienia w przychodniach opisujemy w artykule RODO w przychodni: 10 najczęstszych błędów. Ogólne zasady zarządzania tożsamością omawia też nasz tekst o zarządzaniu tożsamością i dostępem (IAM).

FAQ: najczęściej zadawane pytania

Kto ma dostęp do dokumentacji medycznej pacjenta w szpitalu?

Osoby wykonujące zawód medyczny oraz, na podstawie upoważnienia administratora danych, osoby wykonujące czynności pomocnicze i utrzymujące system teleinformatyczny (art. 24 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta). Zakres dostępu powinien wynikać z udziału w leczeniu lub z zadań na stanowisku, a nie z samego zatrudnienia w szpitalu.

Czy pielęgniarka i rejestratorka potrzebują upoważnienia do przetwarzania danych medycznych?

Pielęgniarka wykonuje zawód medyczny, więc jest uprawniona z mocy ustawy. Rejestratorka wykonuje czynności pomocnicze i przetwarza dane na podstawie upoważnienia administratora danych. Obie powinny mieć imienne konta z zakresem dopasowanym do stanowiska.

Czy informatyk szpitala może mieć dostęp do danych pacjentów?

Tak, w zakresie czynności związanych z utrzymaniem systemu i zapewnieniem jego bezpieczeństwa oraz na podstawie upoważnienia administratora danych. Jest związany tajemnicą, także po śmierci pacjenta. Jego czynności powinny być rejestrowane na osobnym koncie uprzywilejowanym.

Czy MFA w szpitalu jest obowiązkowe?

Szpital będący podmiotem kluczowym lub ważnym ma stosować bezpieczne środki komunikacji elektronicznej uwzględniające uwierzytelnianie wieloskładnikowe w stosownych przypadkach (art. 8 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o KSC). Ustawa nie wylicza tych przypadków, więc wskazuje je sam szpital na podstawie oceny ryzyka. Dostęp zdalny i konta administratorów trudno uzasadnić bez drugiego składnika.

Czy można używać wspólnego konta na stanowisku pielęgniarskim?

Nie powinno się, ponieważ system dokumentacji ma zapewniać identyfikację osoby dokonującej wpisu lub zmiany (§ 1 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia w sprawie dokumentacji medycznej). Wspólne konto tego nie daje. Rozwiązaniem jest szybkie logowanie imienne, na przykład kartą zbliżeniową z kodem PIN.

Czy pacjent może sprawdzić, kto przeglądał jego dokumentację?

Rozporządzenie EHDS przewiduje prawo pacjenta do informacji o tym, kto uzyskał dostęp do jego danych, a główne części rozporządzenia mają być stosowane od marca 2029 r. Polskie rozwiązania wykonawcze są jeszcze kształtowane. Rejestrowanie odczytów już teraz ułatwi przygotowanie do tych wymagań.

Jak często przeglądać uprawnienia w systemie szpitalnym?

Przepisy przytoczone w tym artykule nie podają częstotliwości, ale wymagają bieżącej kontroli zabezpieczeń i okresowej oceny ich skuteczności (§ 1 ust. 5 pkt 5 rozporządzenia). W praktyce sprawdza się przegląd kwartalny prowadzony przez właścicieli ról oraz dodatkowy przegląd po każdej reorganizacji.

Jak możemy pomóc

Zdalny Admin porządkuje dostępy w placówkach medycznych od strony technicznej i organizacyjnej: wykonujemy spis kont i uprawnień, projektujemy role, wdrażamy logowanie wieloskładnikowe i VPN, centralizujemy logi oraz prowadzimy cykliczne przeglądy. W ramach audytu NIS2/KSC sprawdzamy, czy polityka kontroli dostępu zgadza się z tym, co faktycznie ustawiono w systemach. Wycena jest indywidualna.

Jeżeli chcesz wiedzieć, kto dziś ma dostęp do danych pacjenta w Twoim szpitalu i czy potrafisz to wykazać, napisz do nas w sprawie przeglądu uprawnień.