Audyt · EHDS

EHDS: co to jest i jak przygotować systemy placówki na europejską przestrzeń danych o zdrowiu

Zespół audytowy Zdalny Admin·19 listopada 2026·14 min czytania

EHDS, czyli Europejska Przestrzeń Danych dotyczących Zdrowia, to rozporządzenie (UE) 2025/327, które daje pacjentom w całej Unii szybki dostęp do własnych elektronicznych danych o zdrowiu i możliwość udostępnienia ich lekarzowi w innym państwie, a badaczom i instytucjom publicznym otwiera kontrolowany dostęp do danych na podstawie zezwolenia. Obowiązuje od 26 marca 2025 r., ale najważniejsze przepisy zaczną być stosowane w marcu 2029 r. i w marcu 2031 r. Polskie rozwiązania organizacyjne nie są jeszcze znane, dlatego przygotowanie placówki polega dziś na uporządkowaniu danych, uprawnień, logów i umów z dostawcą systemu.

W tym tekście wyjaśniamy, czym jest EHDS, które daty są pewne, co rozporządzenie zmienia dla szpitala, przychodni i producenta oprogramowania oraz co można zrobić już teraz bez ryzyka nietrafionych wydatków. Wyraźnie oddzielamy to, co wynika z rozporządzenia i komunikatów Komisji Europejskiej, od tego, czego jeszcze nie wiadomo. Stan prawny na listopad 2026 r.; tekst ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Jeżeli w placówce nie ma osoby, która prowadzi tematy regulacyjne i bezpieczeństwa na stałe, taką rolę może pełnić vCISO.

EHDS: co to jest?

EHDS (European Health Data Space) to unijne rozporządzenie, które ustanawia wspólne zasady dostępu do elektronicznych danych dotyczących zdrowia, ich wymiany między państwami i wtórnego wykorzystywania. Chodzi o rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/327 z 11 lutego 2025 r. w sprawie europejskiej przestrzeni danych dotyczących zdrowia. Opublikowano je w Dzienniku Urzędowym UE 5 marca 2025 r., a według Komisji Europejskiej weszło w życie 26 marca 2025 r. Komisja Europejska używa też polskiego skrótu EPDZ (europejska przestrzeń danych dotyczących zdrowia), a w polskich tekstach spotkasz również nazwę „europejska przestrzeń danych o zdrowiu”; chodzi o ten sam akt.

Rozporządzenie reguluje trzy obszary:

  • pierwotne wykorzystywanie danych, czyli użycie ich do udzielania świadczeń zdrowotnych: dostęp pacjenta, kontrola nad danymi i wymiana transgraniczna za pośrednictwem infrastruktury MyHealth@EU;
  • wtórne wykorzystywanie danych do badań, innowacji, kształtowania polityki zdrowotnej i celów regulacyjnych, za pośrednictwem infrastruktury HealthData@EU;
  • wymagania dla systemów EHR, czyli oprogramowania do prowadzenia elektronicznej dokumentacji zdrowotnej: producenci muszą spełnić wymagania bezpieczeństwa i interoperacyjności, zanim wprowadzą system do obrotu.

Uwaga na skróty. „EHR” w EHDS oznacza system informatyczny jako produkt. Polskie „EDM” z ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia to określone rodzaje dokumentów. Wymagania dla polskiej dokumentacji i podział odpowiedzialności za nią opisujemy w tekście o bezpieczeństwie elektronicznej dokumentacji medycznej.

Od kiedy obowiązuje rozporządzenie EHDS?

Rozporządzenie EHDS obowiązuje od 26 marca 2025 r., ale jego przepisy są stosowane etapami, a pierwszy termin istotny dla placówek to marzec 2029 r. Poniższe daty pochodzą z harmonogramu przedstawionego przez Komisję Europejską.

Termin Co się dzieje Znaczenie dla placówki
5 marca 2025 r. publikacja rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym UE znana jest treść aktu
26 marca 2025 r. wejście w życie początek okresu przejściowego
do marca 2027 r. Komisja przyjmuje najważniejsze akty wykonawcze dopiero one pozwolą dostawcom zaplanować zmiany w systemach
od marca 2029 r. wymiana pierwszej grupy priorytetowych kategorii danych we wszystkich państwach członkowskich: karty pacjenta w rozumieniu EHDS (patient summaries, czyli zwięzłe zestawienia najważniejszych danych o zdrowiu) oraz e-recepty i ich realizacja; początek stosowania zasad wtórnego wykorzystywania dla większości kategorii danych pierwszy termin, na który systemy i procedury muszą być gotowe
od marca 2031 r. druga grupa kategorii: obrazy medyczne, wyniki badań laboratoryjnych i sprawozdania z wypisów ze szpitali; wtórne wykorzystywanie pozostałych kategorii, na przykład danych genomicznych termin dla systemów diagnostyki obrazowej, laboratoryjnych i dokumentacji szpitalnej
marzec 2035 r. państwa trzecie mogą ubiegać się o przystąpienie do HealthData@EU bez bezpośredniego wpływu na placówkę

Harmonogram nie zawiera polskich terminów pośrednich, bo krajowe rozwiązania są dopiero kształtowane. Nie podajemy więc dat, do których polska placówka „musi się zgłosić” albo „wdrożyć moduł”. Takich dat dziś nie ma.

Pierwotne i wtórne wykorzystywanie danych: czym się różnią

Pierwotne wykorzystywanie służy leczeniu konkretnego pacjenta, a wtórne służy celom ogólnym i wymaga zezwolenia organu. Różnica wpływa na to, kto ma dostęp do danych, na jakiej podstawie i co musi przygotować placówka.

Cecha Pierwotne wykorzystywanie Wtórne wykorzystywanie
Cel udzielanie świadczeń zdrowotnych badania, innowacje, kształtowanie polityki, cele regulacyjne
Kto korzysta pacjent i osoby wykonujące zawód medyczny, także w innym państwie UE podmiot, który uzyskał zezwolenie
Podstawa dostępu prawa pacjenta określone w rozporządzeniu zezwolenie organu ds. dostępu do danych dotyczących zdrowia (health data access body)
Infrastruktura MyHealth@EU HealthData@EU
Ograniczenia dane służą udzielaniu świadczeń zdrowotnych zakaz wykorzystania do marketingu i do decyzji szkodliwych dla osób
Kontrola pacjenta ograniczenie dostępu, wgląd w to, kto korzystał z danych prawo sprzeciwu wobec wtórnego wykorzystywania (opt-out)
Początek stosowania marzec 2029 r. i marzec 2031 r., zależnie od kategorii marzec 2029 r. dla większości kategorii, marzec 2031 r. dla pozostałych

Przykład pierwotnego wykorzystywania: turysta z innego państwa członkowskiego trafia na szpitalny oddział ratunkowy w Polsce. Zamierzony efekt rozporządzenia jest taki, że lekarz może zapoznać się z jego kartą pacjenta i wystawionymi receptami, zamiast polegać na wywiadzie prowadzonym przez tłumacza. To, czy lekarz zrobi to w systemie szpitalnym, czy w osobnym narzędziu udostępnionym centralnie, zależy od polskiego wdrożenia i nie jest jeszcze przesądzone.

Przykład wtórnego wykorzystywania: instytut badawczy chce przeanalizować wyniki leczenia określonej choroby w kilku państwach. Nie zwraca się o dane do pojedynczych szpitali z powołaniem na „EHDS”, tylko występuje o zezwolenie do właściwego organu. Dla placówki wynika z tego praktyczna zasada: prośba firmy lub zespołu badawczego o przekazanie danych pacjentów „na podstawie EHDS”, bez zezwolenia organu, nie ma oparcia w rozporządzeniu.

Jakie prawa daje pacjentom europejska przestrzeń danych o zdrowiu?

Europejska przestrzeń danych o zdrowiu daje pacjentowi prawo do szybkiego i bezpłatnego dostępu do własnych elektronicznych danych dotyczących zdrowia oraz do kontroli nad tym, kto z nich korzysta. W tabeli zestawiamy prawa wymieniane przez Komisję Europejską z tym, co warto sprawdzić w systemach placówki niezależnie od tego, czy dane prawo będzie realizowane przez platformę centralną, czy przez system lokalny.

Prawo pacjenta Co sprawdzić w placówce już teraz
Szybki i bezpłatny dostęp do własnych danych elektronicznych czy dokumenty powstają w systemie w dniu udzielenia świadczenia, a nie są uzupełniane po tygodniu; czy są poprawnie przekazywane do systemu centralnego
Udostępnienie danych osobie wykonującej zawód medyczny, także za granicą czy dane są ustrukturyzowane, a nie zapisane jako skan lub tekst w polu uwag
Dodanie informacji do własnych danych czy system odróżnia informacje pochodzące od pacjenta od wpisów personelu
Ograniczenie dostępu do danych czy model uprawnień pozwala ograniczyć dostęp do wybranych dokumentów i czy da się to zrobić bez interwencji dostawcy
Informacja o tym, kto miał dostęp do danych czy system rejestruje każde otwarcie dokumentacji na imiennym koncie i czy z logów da się przygotować zestawienie dla jednego pacjenta
Sprostowanie danych czy istnieje procedura korekty z zachowaniem historii zmian
Dane w europejskim formacie wymiany (EEHRxF) jakie formaty eksportu obsługuje system i jakie plany ma dostawca
Sprzeciw wobec wtórnego wykorzystywania czy personel rejestracji wie, dokąd skierować pacjenta z takim pytaniem, gdy tryb zostanie ustalony

Dwa z tych praw mają bezpośredni związek z bezpieczeństwem. Informacja o tym, kto miał dostęp do danych, wymaga rozliczalności: kont imiennych, logów odczytu i ich przechowywania poza zasięgiem administratora aplikacji. Ograniczenie dostępu wymaga modelu uprawnień drobniejszego niż „lekarz widzi wszystko”. Oba tematy rozwijamy w artykule o tym, kto ma dostęp do danych pacjenta.

Polskie przepisy częściowo już idą w tym kierunku. Pacjent otrzymuje przez Internetowe Konto Pacjenta raport z udostępnienia danych przetwarzanych w Systemie Informacji Medycznej (art. 34 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia), a informacje przekazywane do SIM przez pacjenta są oznaczane odrębnie od danych z dokumentacji medycznej (art. 10 ust. 6c).

Co EHDS zmienia dla placówki medycznej?

EHDS zmienia dla placówki przede wszystkim oczekiwania wobec jakości, struktury i rozliczalności danych, a nie zestaw formularzy do wypełnienia. Jako rozporządzenie unijne akt jest stosowany bezpośrednio i nie wymaga ustawy wdrażającej w takim sensie jak dyrektywa NIS2. Wymaga natomiast krajowych rozwiązań organizacyjnych i technicznych, a te są w Polsce dopiero kształtowane. Z tego powodu poniższą listę dzielimy na to, co jest przewidywalne, i to, co zależy od wdrożenia.

Co jest przewidywalne

  • Dane muszą nadawać się do wymiany. Kategorie priorytetowe dotyczą tego, co placówki wytwarzają codziennie: recept, wyników badań laboratoryjnych, obrazów medycznych i sprawozdań z wypisów ze szpitali. Placówka, która dziś rzetelnie prowadzi elektroniczną dokumentację i przekazuje dane zdarzeń medycznych do SIM, ma mniejszą lukę do zamknięcia.
  • Pacjent będzie pytał o dostęp i o logi. Rejestracja i dział dokumentacji potrzebują prostych procedur odpowiedzi na takie pytania.
  • Więcej połączeń oznacza większą powierzchnię ataku. Każdy nowy interfejs wymiany danych trzeba uwzględnić w szacowaniu ryzyka, monitorować i testować.
  • Dostawca systemu będzie zmieniał produkt. Nowa wersja oznacza koszt, okno serwisowe, szkolenie personelu i nierzadko migrację danych.

Co zależy od polskiego wdrożenia

W Polsce wymiana dokumentacji odbywa się przez SIM i platformę centralną prowadzoną przez Centrum e-Zdrowia. Ustawa o SIOZ przewiduje już wymianę recepty transgranicznej oraz danych z karty pacjenta z innymi państwami (art. 7 ust. 1 pkt 10), a Centrum e-Zdrowia wykonuje w tym zakresie zadania Krajowego Punktu Kontaktowego do spraw Transgranicznej Opieki Zdrowotnej (art. 7 ust. 2a). Ustawa odwołuje się też wprost do rozporządzenia 2025/327 przy definicji aplikacji wspierającej dobrostan (art. 2 pkt 2b). Nie wiadomo natomiast, jak istniejące mechanizmy zostaną dostosowane do wymagań EHDS i ile pracy przypadnie na system lokalny placówki, a ile na platformę centralną. Podobnie nie jest przesądzone, czy i w jakim trybie pojedyncza placówka będzie udostępniać dane do wtórnego wykorzystywania. To trzeba będzie potwierdzić, gdy pojawią się polskie przepisy i komunikaty Ministerstwa Zdrowia oraz Centrum e-Zdrowia.

Co EHDS oznacza dla dostawcy oprogramowania medycznego

Producent systemu EHR musi spełnić wymagania rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa i interoperacyjności, zanim wprowadzi system do obrotu. Dla placówki oznacza to, że część obowiązków spoczywa na dostawcy, ale skutki jego opóźnienia poniesie placówka. Rozmowę warto zacząć teraz, na piśmie, od kilku pytań:

  1. Czy dostawca uważa swój produkt za system EHR w rozumieniu rozporządzenia i kto po jego stronie odpowiada za zgodność?
  2. Jaki jest plan dostosowania produktu po przyjęciu aktów wykonawczych, których Komisja ma dostarczyć do marca 2027 r.?
  3. Które dane w systemie są dziś ustrukturyzowane, a które zapisywane jako tekst lub załącznik?
  4. Czy system rejestruje odczyt dokumentacji i czy pozwala wygenerować zestawienie dostępów dla jednego pacjenta?
  5. Czy dostosowanie do zmian prawa jest objęte opłatą serwisową, czy będzie osobno wyceniane?
  6. Czy dostawca udostępni środowisko testowe przed terminem, a nie w tygodniu wdrożenia?

Odpowiedź „jesteśmy gotowi na EHDS” przed publikacją aktów wykonawczych traktuj ostrożnie, bo szczegółowych specyfikacji jeszcze nie ma. Dla porównania skali czasu: przy krajowych minimalnych wymaganiach technicznych i funkcjonalnych ustawa o SIOZ daje usługodawcom 9 miesięcy od publikacji na dostosowanie systemów (art. 8b ust. 1). To niewiele, jeżeli zmiana wymaga nowej wersji systemu. Klauzule o dostosowaniu do zmian prawa, eksporcie danych i odpowiedzialności za opóźnienia omawiamy w tekście o tym, czego wymagać, gdy dostawca oprogramowania medycznego zawiera umowę ze szpitalem.

EHDS a RODO, KSC i polskie przepisy o dokumentacji

Harmonogram EHDS nie zawiesza żadnego z obowiązków, które placówka ma dziś. Dane o zdrowiu są szczególną kategorią danych osobowych według art. 9 RODO, placówka odpowiada za bezpieczeństwo przetwarzania (art. 32), a naruszenie ochrony danych zgłasza Prezesowi UODO w ciągu 72 godzin (art. 33). Typowe uchybienia w tym obszarze opisujemy w tekście o RODO w przychodni.

Placówki będące podmiotami kluczowymi lub ważnymi w rozumieniu ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (KSC) mają ponadto wdrożyć system zarządzania bezpieczeństwem informacji, w tym zarządzanie aktywami, kontrolę dostępu, ciągłe monitorowanie i bezpieczeństwo łańcucha dostaw. Te same mechanizmy będą potrzebne przy wymianie danych w ramach EHDS, więc prace nad KSC i przygotowanie do EHDS warto prowadzić jako jeden projekt z jednym rejestrem systemów i jednym szacowaniem ryzyka. Pełną listę wymagań zawiera tekst o tym, jakie obowiązki nakłada ustawa o KSC w podmiocie leczniczym. Nie każda placówka podlega KSC; wstępnie sprawdzisz to w bezpłatnej ankiecie Kompas Regulacyjny.

Jak przygotować placówkę na EHDS?

Placówkę przygotowuje się na EHDS w trzech etapach: teraz porządkujesz dane, uprawnienia i umowy, po publikacji aktów wykonawczych planujesz zmiany z dostawcą, a w 2028 r. wdrażasz je i testujesz. Żaden z kroków pierwszego etapu nie jest wydatkiem „pod EHDS”, bo każdy wynika też z obecnych przepisów o dokumentacji i ochronie danych.

Co zrobić w najbliższym kwartale

  1. Wyznacz osobę odpowiedzialną. Jedna osoba śledzi komunikaty Komisji, Ministerstwa Zdrowia i Centrum e-Zdrowia i raz na kwartał przedstawia kierownikowi krótką notatkę.
  2. Spisz systemy i kategorie danych. Przy każdym systemie zapisz, które z kategorii priorytetowych w nim powstają: e-recepty, wyniki badań laboratoryjnych, obrazy medyczne, sprawozdania z wypisów.
  3. Oceń strukturę danych. Wybierz dwadzieścia losowych dokumentów i sprawdź, ile informacji istotnych klinicznie zapisano w polach strukturalnych, a ile w tekście swobodnym lub skanie.
  4. Sprawdź logi odczytu. Poproś administratora o listę osób, które w ostatnim miesiącu otwierały dokumentację jednego wskazanego pacjenta. Jeżeli nie da się jej przygotować, masz pierwszą lukę.
  5. Wyślij pytania do dostawcy z poprzedniej sekcji i ustal termin odpowiedzi.
  6. Uwzględnij temat w szacowaniu ryzyka i w budżecie na lata 2027–2028, na razie jako pozycję do doprecyzowania.

Harmonogram do 2031 r.

Okres Działania Kto prowadzi
do marca 2027 r. inwentaryzacja, ocena jakości danych, przegląd uprawnień i logów, pytania do dostawcy dział IT, inspektor ochrony danych, osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo
2027 r., po aktach wykonawczych analiza luk względem opublikowanych wymagań, decyzja o aktualizacji lub zmianie systemu, aneks do umowy, budżet kierownik, dział IT, dostawca
2028 r. wdrożenie nowej wersji, testy wymiany danych, testy bezpieczeństwa nowych interfejsów, szkolenie rejestracji i personelu medycznego, procedury obsługi żądań pacjentów dział IT, dostawca, kierownicy komórek
od marca 2029 r. praca z pierwszą grupą kategorii danych; przegląd zdarzeń i skarg po pierwszych miesiącach cała placówka
do marca 2031 r. przygotowanie systemów diagnostyki obrazowej, laboratoryjnych i dokumentacji szpitalnej do drugiej grupy kategorii dział IT, pracownie, dostawcy

Nowe interfejsy wymiany danych warto sprawdzić przed uruchomieniem, a nie po pierwszym incydencie. Służą do tego testy penetracyjne, a w codziennej pracy zbieranie logów z systemów medycznych w systemie SIEM, który pozwala wykryć nietypowe wzorce dostępu do dokumentacji.

Czego jeszcze nie wiadomo

Uczciwy opis EHDS w listopadzie 2026 r. musi zawierać listę pytań bez odpowiedzi. Każde z nich wpływa na koszt i zakres prac w placówce.

  • Jaką treść będą miały akty wykonawcze Komisji, w tym szczegółowe specyfikacje europejskiego formatu wymiany.
  • Które polskie instytucje będą pełnić role przewidziane w rozporządzeniu, w tym rolę organu ds. dostępu do danych dotyczących zdrowia.
  • Jak do nowych wymagań zostaną dostosowane SIM, platforma centralna i Internetowe Konto Pacjenta, a więc ile zmian obejmie systemy lokalne.
  • W jakim trybie pacjent w Polsce będzie zgłaszał ograniczenie dostępu i sprzeciw wobec wtórnego wykorzystywania.
  • Jakie obowiązki i w jakim zakresie obejmą małe podmioty, w tym praktyki zawodowe.
  • Jakie będą polskie przepisy o nadzorze i sankcjach.

Na te pytania nie odpowiadamy przypuszczeniami. Gdy pojawią się przepisy lub oficjalne komunikaty, warto je przełożyć na konkretne zadania w rejestrze ryzyk i w umowie z dostawcą.

Najczęstsze błędy w podejściu do EHDS

  • Czekanie do 2029 r. Jakości danych i uprawnień nie da się poprawić w kwartał. To praca na kilkanaście miesięcy, niezależna od aktów wykonawczych.
  • Uznanie, że to wyłącznie sprawa dostawcy. Dostawca dostosuje produkt, ale nie uporządkuje kont wspólnych, nie przeszkoli rejestracji i nie poprawi sposobu wypełniania dokumentacji.
  • Zakup modułu „zgodnego z EHDS” przed publikacją wymagań. Bez specyfikacji nikt nie może rzetelnie potwierdzić zgodności.
  • Mylenie wtórnego wykorzystywania ze sprzedażą danych. Dostęp wymaga zezwolenia organu, cele określa rozporządzenie, a marketing i decyzje szkodliwe dla osób są zakazane.
  • Pominięcie bezpieczeństwa. Projekt interoperacyjności prowadzony bez osoby odpowiedzialnej za bezpieczeństwo kończy się interfejsem wystawionym do sieci bez monitoringu.
  • Osobne projekty dla KSC, RODO i EHDS. Trzy rejestry systemów i trzy analizy ryzyka to potrójny koszt i sprzeczne ustalenia.

O tym, gdzie uporządkowane dane medyczne przydają się poza obowiązkami prawnymi, piszemy w tekście o dokumentacji medycznej i administracji placówek z pomocą AI.

FAQ: najczęściej zadawane pytania

EHDS – co to jest w skrócie?

EHDS to Europejska Przestrzeń Danych dotyczących Zdrowia (polski skrót: EPDZ), ustanowiona rozporządzeniem (UE) 2025/327. Daje pacjentom dostęp do własnych elektronicznych danych o zdrowiu i kontrolę nad nimi w całej Unii, porządkuje wymianę danych między państwami i określa zasady ich wtórnego wykorzystywania do badań oraz polityki zdrowotnej. Nakłada też wymagania na producentów systemów EHR.

Od kiedy EHDS obowiązuje w Polsce?

Rozporządzenie weszło w życie 26 marca 2025 r. i obowiązuje we wszystkich państwach członkowskich, w tym w Polsce. Najważniejsze przepisy zaczną być stosowane w marcu 2029 r. dla pierwszej grupy kategorii danych i w marcu 2031 r. dla drugiej. Polskie rozwiązania organizacyjne są jeszcze przygotowywane.

Czy EHDS dotyczy małej przychodni lub gabinetu lekarskiego?

Rozporządzenie dotyczy elektronicznych danych o zdrowiu w całej Unii i nie jest adresowane wyłącznie do szpitali. Zakres i tryb obowiązków małych podmiotów w Polsce nie są jednak jeszcze znane i trzeba je będzie potwierdzić po publikacji aktów wykonawczych oraz polskich przepisów. Porządkowanie danych, uprawnień i logów ma sens już teraz, bo wynika z obecnych przepisów.

Czy pacjent może sprzeciwić się wykorzystaniu swoich danych do badań?

Tak. Rozporządzenie przewiduje prawo sprzeciwu wobec wtórnego wykorzystywania danych, czyli tak zwany opt-out. Tryb zgłaszania sprzeciwu w Polsce nie został jeszcze określony.

Czy na podstawie EHDS firmy będą mogły kupować dane pacjentów?

Nie. Wtórne wykorzystywanie jest możliwe tylko w celach wskazanych w rozporządzeniu, takich jak badania, innowacje, kształtowanie polityki i cele regulacyjne, oraz wyłącznie na podstawie zezwolenia organu ds. dostępu do danych dotyczących zdrowia. Wykorzystanie danych do marketingu i do podejmowania decyzji szkodliwych dla osób jest zakazane.

Czym różni się MyHealth@EU od HealthData@EU?

MyHealth@EU to infrastruktura transgraniczna dla pierwotnego wykorzystywania danych, czyli wymiany informacji potrzebnych do leczenia pacjenta w innym państwie. HealthData@EU służy wtórnemu wykorzystywaniu danych do badań i polityki zdrowotnej. Od marca 2035 r. o przystąpienie do HealthData@EU będą mogły ubiegać się państwa trzecie.

Czy z powodu EHDS trzeba już teraz wymieniać system medyczny?

Nie ma podstaw do takiej decyzji przed publikacją aktów wykonawczych, które Komisja ma przyjąć do marca 2027 r. Teraz warto zapytać dostawcę o plan dostosowania produktu, sprawdzić strukturę danych i logi dostępu oraz zapisać w umowie zasady aktualizacji po zmianach prawa. Decyzję o wymianie systemu podejmuje się na podstawie analizy luk względem opublikowanych wymagań.

Jak możemy pomóc

Zdalny Admin pomaga placówkom medycznym uporządkować to, co będzie potrzebne niezależnie od ostatecznego kształtu polskiego wdrożenia: rejestr systemów i danych, uprawnienia, logi dostępu, szacowanie ryzyka i wymagania wobec dostawców. Robimy to w ramach audytu NIS2 i KSC albo stałej współpracy w modelu vCISO. Przykład prac w tym sektorze opisuje realizacja „Wdrożenie NIS2 w sieci 30 placówek medycznych: SOC 24/7, szyfrowanie danych i VPN z MFA dla 72 lekarzy”. Zakres i wycena są ustalane indywidualnie.

Napisz, z jakich systemów korzystasz i na jakim etapie jesteś: umów rozmowę o przygotowaniu placówki.